مرد کویری
سال ۱۳۸۷ مبارك.
عيد تنهايي گرفتم...
با تمام سين هاي سادگي...
بي خياله سيب و سبزي...
بي خياله سكه ها...
باسر گيسوي تو هر هفت سينم كامل است.
سكوت
دوستاني كه علاقه مند ترانه هستند مي تونن براي سفارش در قسمت نظرات خواسته هاشونو
در ميون بذارن.
سكوت
فرقي نمي كند
من بوده ام يا تو ...
اصل احساس است.....
مرد كويري....
خلوتی ساخته ام...
زير اين سرو صبور
پايه هایش همه بيداری محض
سايه بانش خم مژگان دعاء
درو ديوارش همه تنهايی
قاب هايش همه از رنگ جنون خوش رنگ تر
سقفش از جنس نت آزاديست...
بالشهايش پر اواز سکوت
پر از ارامش دل
سر انديشه سبز
دور از ازار ملخ های نگاه
در خم و پيچ رهايی ها
خلوتم همسايه
با غم و فلسفه رهگذری
به نام رفیق
(مرد کویری)
کوچه بیتاب سخن گفتن توست...
از دل پنجرها بیرون آ...
شهر در ول وله ی کمبودت دور خود میپیچد...
واژه ها خسته از این تکرارند...
استاد دلتنگی هایم...
دستم را از گهواره ی خانه ات قطع مکن...
(مرد کویری)
عید امد... چه قدر تکراریست...این جمله..
چه اسان گول میخورند انسانها...
برای امدن گل بی وفا...
درخت تبر نشین...
بلبل دیوانه...
اندیشه هاتان پوسیده...
چه موجود کثیفیست انسان وقتی فکر نکند...
میدانم نمیپرسید...
کودک همسایه ...
پیرزنی گوشه نشین...
کلاغ اواره...
سیاست چاق بیریخت...
بخورید ...بخوابید... همچو خرس...
در کوله هایتان میریزند..
دو دانه نقل .. کمی شیرینی...
و پاهایتان را در تافن فرو میبرند...
عید امد ...چه قدر تکراریست...
(مرد کویری)
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اینم اهنگ دردونه عاشق کش با صدای فریدون و افشین سیاهپوش
عیدی من به همه شما دوستان گل
روی گزینه زیر کلیلک کنید.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
مرا گم کرده ای . اما خیالی نیست...
نفهمیدی چه قدر اسان شده این دل بریدن...
همان اول نگاهت پر هوس....
شعورت در قفس...
بودنت هم بی هویت...
نبوده ای ..نیستی .. نخواهی بود...
همه یک خواب بود... مثه یک هستی از تبار پوچیها...
بروگم شو در همان کوچه بازار شهر نفرینم...
برو دور شو....
نفهمیدی چه قدر اسان است این دل بریدن...
نبوده ای .. نیستی .. نخواهی بود...
((مرد کویری))
مرسی از حضور همه شما دوستان دلدار...
بنازم غیرت غم را که یک لحظه تنهایم نگذاشته است...
مرد کویری
بگو بهم !!! شب گریه هامو میبینی؟ صدای ناله هامو میشنوی؟
بگو به من...بگو بی وفا.........بدون نفرین ازت نمیگذرم............
جاده را تا انتهاي كوچه بن بستي كه به تو مي رسيد طي كردم.
مي داني چقدر راه پيموده ام امروز؟!
....................
تا كي بايد اشك بريزم به پاي تنديسي كه نام تو بر آن است.
ديگر زنده نيستم بدون بغض
تو راز اين دل بستن كور را به كسي نگو
مي دانم همه مي دانند!
رد پاي شيدايي بر جاده قلبم به چشم مي خورد
بوي عطر بهار نارنج كه در كوچه مي پيچد
ترانه نياز را گل هاي سرخ زمزمه مي كنند
بهار كه مي آيد بوي آغوش تو در فضا مي پيچد
اقاقي ها بي تاب مي شوند هشتي از التهاب نفس هاي من و تو خاليست
بيا دزدانه باز هم به هم چشم بدوزيم.كسي چه مي داند!؟
بيا برويم و انار از شاخه همسايه بچينيم كسي چه مي داند؟من بوده ام يا
تو
باز مي رويم و پشت علف هاي هرز باغچه براي هم قصيده عشق
مي خوانيم
چرا نمي خواهي؟
چرا ديگر با من به مهماني نرگس ها نمي آيي؟
اينقدر به اين زمين لعنتي نچسب
دهانت بوي خاك مي گيرد!
چه مي شود شبي به دور از پچ پچ هاي مردم مرا باز
باران خطاب كني
...................
بارها شاخه را بي باد....پاييز را بي باران تماشا كرده ام....بارها با تو به پله
هاي موج رفته ام...حالا دريا مارا تعطيل كرده
..........
من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد همه انديشه ام انديشه فرداست.
مرد کویری
ماهش را داد .. گفتمش همدم شبهايم کو ؟ تاري اززلف
سياهش راداد .. وقت رفتن همه روميبوسيد به من ازدور
نگاهش راداد .. يادگاري به همه داد و به من... انتظار
سرراهش را داد ..!!
هنگامی دستم را دراز کردم که دستی نبود
هنگامی لب به زمزمه گشودم که مخاطبی نداشتم
و هنگامی تشنه آتش شدم که در برابرم دريا بود و دريا و
دريا...
در اين دنيا سراب محکوم است به پوچي... پرستو
محکوم به کوچ کردن... شمع محکوم به اشک ريختن...
خارها محکوم به تنهايي... روز محکوم به غروب کردن...
شب محکوم به رسيدن... قلب با همه ي پاکي
وصداقتش محکوم به دوست داشتن وچه محکوميتي
شيرين تر و دلپذير تر ازاين است؟ اما اي کاش همه ي
اين محکوميتها زيبا را مي پذيرفتند. اي کاش...؟
وقتی گريه می کنم تو را در ميان اشکهايم می بينم
ولی اشکهايم را پاک می کنم تا کسی تو را نبيند.
مرد کويری
اهنگی برای شما برای دانلود روی اون کليک کنيد.
واقعا قشنگه
من از او خاطره دارم
خاطراتی خوب و زیبا مثل زیبایی رویا
من از او خاطره دارم من از او خاطره دارم
خاطراتی خوب و شیرین مثل زیبایی اوا
عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل
عاشقم عاشقم من بابت عشقش تا ابد
من از او خبر ندارم اینو من باور ندارم
باور تنهایی بودن باور تنهایی خوندن
باور بازی رو باختن یا قمار عشق رو بردن
توی این دیار غربت حتی بودن حتی مردن
عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل
عاشقم عاشقم من بابت عشقش تا ابد
اگه ابره که بارون می زنه" می زنه به موج دریا می زنه
می زنه به دشت و صحرا می زنه
دلمه که داره فریاد می زنه
عاشقم عاشقم من عاشقم از روز ازل
عاشقم عاشقم من بابت عشقش تا ابد
اینم اهنگ میمیرم برات تقدیم به همه ی دوستان.(روی اسم ان در زیر کلیک کنید)
دوست دار همه شما مرد کویری
اسمان صاف بود...
ماهی گمان برد... دریاست...
به شوق ان پرید...
چشمانت قفل مي شود
به چشمانم مي چسبد
مثل دستي هنگام يادگاري
به شيره ي درخت
يا لبي هنگام تشنگي
به لب دريا
و يا واژه هايي درون شعري محکم
ديشب که از پشت ابرها
بيرون نيامده بودي
آسمان را گريستم
در آسمان به جاي تو
ماهي کشيدم
و به ياد تو
تا صبح به آن خيره شدم
چند ماه از ديشب گذشته است
و من هنوز هم سفر نقطه چين هاي آسمانم ...
روزي كه ميميرم
چه كسي خواهد خواند خبر مرگ مرا روي برگان درخت
و نويسد يادگاري از ما بر سينه ي سنگ سخت
و چه كسي خواهد برد خبر مرگ مرا برسر قله ي كوه
تا بشنود ابري و ببارد باران: وبميرد شاپركي از غم دوري من
ايا به هنگام مرگم برگي خواهد خشكيد"و ايا اشكي از چشمان
گنجشكاني كه به انها دادم دانه خواهد افتاد به خاك تا برويد جايش
شاخكي گل ز وصال من و رب
تن من را به كجا خواهند برد ؟ ايا اب خواهد برد مرا يا كه باد ؟
اي دوستان بگذاريد تن بي روح مرا بر روي برگ گلي....
بر لب جوي و كنارش تكه اي سنگ...اري روح من در بالاست...
بگذاريد بخورد و زندگي كند در تن من ان حشره ي كوچك تا نميرد از
سرما
و گرسنگي... و بگذاريد مرا در قبري ..حال كه جهان ندارد صبري
و مريزيد بر رويم خاك بگذاريد بيارند باد و باران خاك را بر رويم
و بشويند تنم را" من كه باران را دوست ميداشتم بگذاريد بنشيد بر
گونه ام
و بشويد تن بي روح مرا... وبفشارد خاك مرا در اغوشش
گر چه من دگر خاموشم: ولي ان شمع كه ميكند گريه از غم من
هاي مردم!!!!!!!! نكنيد خاموشش...
والسلام.
من به گلبرگ گل رز ننوشتم شعری
که مبادا خاری
ز تماشای کلامم بزند چشم تو را
من به روی تنه ی سروی سبزی ننوشتم
که مبادا زاغی یا که جغدی سر شوم
بنشیند لب بام دل ما
من به دیوار بلند سر ایوان ننوشتم شعری
که مبادا روزی
بخورد تیغ کلنگی و بشکافد دل ما
من فقط در دل خود بنوشتم
که تو را مثل خدا می خواهم
و از این می ترسم
که مبادا خاکم گل سرخی شود
و تو را چشم زند خار تنش
یا که سروی سر سبز
روید از خاک من و
جغد شومی بنشیند لب بام دل تو
یا که خشتی شوم و
لبه ی تیغ کلنگی بخورد بر دل تو
من از ان می ترسم!!
حَرفترین ِ واژه ها، سکوتِ محض ِ نازنین
تو لحظه ی سکوتِ من، صدای ِ فریادُ ببین
تو هِق هِقِ ترانه ای، که بی تو از تو خوندمِش
تمومِ قلبِ قصَّمُو، به دستِ تو شِکوندَمِش
عروجِ سبزِ هر نَفَس، پَر زَدن اَز پُشتِ قفس
رو لحظه ی عروجِ من، قدم بزن هَوَس هَوَس
کویر خشکُ بی علف، خیسترین چشمُ داره
بذار رو خُشکی ِ دلم، چشمِ تُو بارون بباره
شادترین شعرِ شَبم، سرودِ با تُو بودن ِ
امّا تموم عُمر ِ مَن، صرفِ غزل سُرودَن ِ
رازترین حرفای ِ دل، تو عُمق ِ چشمِ هر کَس ِ
تو چشمِ من یه بُغضیِه، که از غمِ تُو می رس ِ
بازترین پنجره ها، همیشه رو به ساحلِ
تو شعر ِ امشبم ولی، دریچه اسم ِ فاعِلِ
سردترین فصلِ زمین، وقتِ سکوتِ جنگلِ
تو فصلِ سردِ عاشقی، حضور ِ تُو یِه مشعلِ
رو آخرین پرده ی شب، نقشِ تُو نقِش ساغر ِ
تو جاده های بی سفر، گلایه حرفِ آخر ِ....
(مرد کویری)
من نشانی از تو ندارم .....
اما نشانی ام را برای تو مینویسم
در عصرهای انتظار به حوالی بی کسی قدم بگذار
خیابان غربت را پیدا کن ووارد کوچه پس کوچه های
تنهایی شو ...
کلبه ی غریبی ام را پیدا کن کنار بید مجنون خزان زده و
کنار مرداب آرزوهای رنگی ام ..
در کلبه را باز کن ...
به سراغ بغض خیس پنجره برو حریر غمش را کنار بزن
مرا خواهی دید...
با بغضی کویری که غرق عصاره انتظار است پشت دیوار
دردهایم نشسته ام...
(مرد کویری)
به نام او كه تو را آفريد ...
ساده مي گويم ... تقديم به او ... مثل هميشه ...
يادمه اولين روز ... گونه هامو تر كرديد ...
وقتي ديديد ديوونم ... حرفامو باور كرديد ...
خيالتون راحت شد ... كه بي شما مي ميرم ...
محبتو از اون وقت كمتر و كمتر كرديد ...
گفته بوديد با منيد ... حتي اگه نباشم ...
كلاغ خبر مي آورد ... شبو با كي سر كرديد ...
شما دوسم نداشتيد ... از چشماتون مي باريد ...
نمي دونم شعرامو ... واسه چي از بر كرديد ...
از هر جا مي گذشتيد ... گل به پاتون مي ريختم ...
شما به جاش تو قلبم ... هزار تا خنجر كرديد ...
عزيز بوديد فراوون ... زجرم داديد چه آسون ...
وجودتونو با زجر ... واسم عزيزتر كرديد ...
به يادتون نمونده ... تو اون غروب پاييز ...
پيش هزارتا شاهد ... دستم انگشتر كرديد ...
چه روزايي كه شونم ... پناه اشكاتون شد ...
رو زانوهاي خستم ... خستگي رو در كرديد ...
انگار خوشي نمي خواست... من مزشو بفهمم ...
يه روز كه گل مي دادم ... نداده پرپر كرديد ...
چيزي نبود تا اون روز ... آروم بوديم و خوشبخت ...
تمام اين كارا رو ... اون روز آخر كرديد ...
پس نذرامون چي ميشه ... حتما به يادتون نيست ...
واسه ضريح آقا ... نذر كبوتر كرديد ...
حق با شماست ... من كجا ... شما كجا و تقدير ...
ميوه ي خوشبختي رو ... هميشه نوبر كرديد ...
من كه چيزي نگفتم... كه دلتون گرفته ...
اين اولين باره كه ... شما باهام قهر كرديد ...
همون كلاغه مي گفت ... يه جا شمارو ديده ...
انگشترو تو دست ... يك كس بهتر كرديد ...
من كه پسش ندادم ... دادم به همسايتون ...
گفتم ديگه درست نيست ... شما مارو پر كرديد ...
يه چيزي مي نويسم ... خدا منو ببخشه ...
اگه يه وقت بهم خورد ... منتظرم برگرديد ...
(مرد کویری)
و من اغوش و شانه هایم را به تو هدیه دادم. و من جانباز عشقمان هستم..
تو افسانه ای و من مرد افسانه هایت نازنین ...
تو بانوی قصه ام و من تو را بر بام دلم ملکه خواندم...
من شبها با گیسوانت تار می نوازم از اهنگ بوسه هایت ... ارام ... اهسته..
تو ای تک نوازنده ی گیتار دلم..
نظر یادتون نره...................
امدم در پیش تو تا نوازشها کنی این سینه ی پر درد را
تا با نفسهای لبانت" داغ بخشی" این کویر سرد را
امدم اری دوباره از سفر" از هجرتی دور و دراز
امدم تا بسازم زندگی با تو اری با تو دلساز
(مرد کویری)
عمري است
كتاب عشق ما
نقطه چين است
بنويس كه از ظاهر امر
عمر براين است
وقتي
نگاه مي كردم
از گل به خار رسيدم
با خود گفتم
پ
رودگارا
چه فلسفه اي
است در اين
همسايگي
و چه
حكمتي است
در اين بيگانگي
با يه مشت
خاطره هاي
خوب و بد
مگه ميشه
تا ابد زندگي كرد
همه جا اشكم سرازيره
دل از زندگي سيره
انگاري
اين روزا
دل داره
مي ميره
و ميره
پي كارش
صدات مونده
نمي دونم توي
كدوم كوه قلبم
نگات مونده
كه برده
عقل و هوشم
خودت نيستي
ولي
يادت باهامه
رفيق گريه ها
و غصه هامه
ت
و كه رفتي
ولي عطرت نمي ره
خودت نيستي
دلت اينجا
اسيره
اگه رفتي
ولي
عشقت كه مونده
همين
عشقت
دل ما رو
سوزونده
اي عزيز ، جان من :
من براي مرگ خود
يك بهانه
مي خواهم
يك بهانه
پوچ
و
عاشقانه
با تو نبودنم
مرگ است
بي تو بودنم
هرگز
گر بهانه اين باشد
من بهانه مي گيرم
عاشقانه
مي ميرم
مي روي اما گريز چشم وحشي رنگ تو
راز اين اندوه بي آرام نتواند نهفت
مي روي خاموش و مي پيچد به گوش خسته ام
آنچه با من لرزش لبهاي بي تاب تو گفت
چيست اي دلدار اين اندوه بي آرام چيست
كز نگاهت مي تراود نازدار و شرمگين ؟
آه مي لرزد دلم از ناله اي اندوه بار
كيست اين بيمار در چشمت كه مي گريد حزين ؟
چون خزان آرا گل مهتاب رويا رنگ و مست
مي شكوفد در نگاهت راز عشقي ناشكيب
وز ميان سايه هاي وحشي اندوه رنگ
خنده مي ريزيد به چشمت آرزويي دل فريب
چون صفاي آسمان در صبح نمناك بهار
مي تراود از نگاهت گريه پنهان دوش
آري اي چشم گريز آهنگ سامان سوخته
بر چه گريان گشته بودي دوش ؟ از من وامپوش
بر چه گريان گشته بودي ؟ آه اي چشم سياه
از تپيدن باز مي ماند دل خوش باورم
در گمان اينكه شايد شايد آن اشك نهان
بود در خلوت سراي سينه ات يادآورم
یک تبسم زیرکانه و یک عروسک بازی کودکانه کافی بود
برای عاشق کردنم وتواین کارا کردی...
ومن مثل کودکی عاشقت شدم
ومثل قصه پدربزرگ توشدی شاهزاده سواربراسب سپید
ومن پری قصه ها...
و چقدرساده عاشقم کردی و چه ساده تر از آن رهایم کردی.
گفتم بمان شاهزاده زیبا...!من بدون تو میمیرم.
خندیدی وگفتی بازی بود...!
گفتم بازی زیبایی بود پس بیا بازی کنیم .
گفتی من بزرگ شدم دیگر بازی نمیکنم.
گفتم مگربزرگترا بازی نمیکنن؟؟!!
گفتی نه زندگی می کنند.
گفتم پس بیا زندگی کنیم مثل بازی.
گفتی زندگی بازی نیست.
گفتم پس حالا من با عشقت چه کنم؟؟
گفتی رهایش کن بازی بود زندگی کن.
گفتم نمیتوانم
پس
تا ابد من کودک باقی خواهم ماند....
برگها را باید شست . سبزه را باید اب دادـــ
در شب بی تو بودن ستاره باید چید از چشم ماه تو را باید دید
و غریبانه باید طی کرد مسیر زیستن را به اجبار ــ
و من مرد زخم خورده ی شب بی تو در جنگل دنیا در میان قانونی جنگلی ــ
با نقض قانون ــ
می کوبم پایم را بر زمین به رسم رقص شبانه ی تو ــ
وتو را از اب میگیرم و میبوسمت از نگاه افتاب
من چه بی تابم من چه غریبم در جنگل
بی تو ـــ
یه روز توی یک کوچه ی باریک و تنگ با دیوارای اجری کهنه و قدیمی با درختهای بزرگ و پیر
و لخت" داشتم عبور می کردم هوا هم ای یه کمکی بوی نم بارون داشت اسمون دلش تنگ بود
مثل من هوای بارون داشت مثل من چشمای کوچه فقط منو میدید همه تو خونه ها زیر کرسی
گرم نشسته بودند من بودم که هوام با هوای کوچه یکی بود و منو میساخت .
همین جور که پاهام با برگها درگیر بودند صدای این بحث کوچه رو پر کرده بود دیگه قصد داشتم به
این جنگ خاتمه بدم رفتم و پناه یکی از همون درختا وایسادم ساکت ولی پر فریاد
می خواستم داد بزنم بگم منم یه یار یه همراه میخوام چرا هیچ کی به فکر من نیست که تو همین حال
و هوا صدام بلند شد و گفتم خداااااااااااااااااا اخه چرا تو این کوچه فقط من تنها باشم....
اخه چرا .......؟؟؟ یه دفعه تو همین فکرا بودم که صدای جنگ برگها با پای یه رهگذر منو به خودم اورد
......... نه نه امکان نداره نه نه دیدم دختر همسایه قدیمیمونه یا یه چادر گل گلی روبروم وایساده بود
منو با حیرت نگاه میگرد من که خیال میکردم خواب میبینم واسه اینکه دیگه می خواستم تمومش کنم
(تنهاییمو ) یواش دستمو کشیدم روی گونه اش باورتان نمیشه وقتی دست کشیدم تنم لرزید
با ترس چند قدم به عقب برداشتم رفتم تا اینکه پشتم خورد به دیوار دیگه بیدار بودم
توی اون هوا عرق از سرو روم میریخت پایین اومد کنار دیوار گفت بهت گفتم بزرگ بشی میام نگفتم؟؟
این قدر خوشحال شدم که قید همه چیزو زدم گرفتمش تو بغلم سرم و گذاشتم روی سینه اش
بوش کردم بوی کوچه بود قدیمی بود مثل درختها گرم بود مثل کرسی اشک چشای دوتامونو پر کرد
بعد از چند دقیقه که طعم شیرین لباش هنوز روی لبام بود گفت ..... برام اسون نبود که صبر کنم
تا وقتش برسه اما حالا دیگه وقتشه کوچه و اسمون دو تایی از شوق ما نم نم بارونی زد و
ما هم سینه به سینه دست به دست تا ته کوچه رفتیمو گم شدیم .
تو را با دیگری دیدم شبت خوش باد من رفتم
وفایت نیک سنجیدم شبت خوش باد من رفتم
هر آن عهدی که بستی با دل و جانم وفا کردی
جفایت را بسی دیدم شبت خوش باد من رفتم
جنونم را مگو آهسته در گوش رقیب من
سخن نشنیده فهمیدم شبت خوش باد من رفتم
حدیث عشق ما را کس درین گیتی نمی داند
سخن از هر که پرسیدم شبت خوش باد من رفتم
چه رسوایی کشیدم سالها بیهوده از عشقت
به عشقت مهر ورزیدم شبت خوش باد من رفتم
حدیث سوز عشقم را به " بهمن " گفتم و گفتا
ترا با دیگری دیدم شبت خوش باد من رفتم
دیدی گفتم سیه بختم پر از اشک تن و رختم ولی باور نمیکردی
دیدی گفتم که بی رنگم یه عمری بی تو دلتنگم .. .. ...
دیدی گفتم شب و روزم پراز اهم پراز سوزم ولی باور نمی کردی
دیدی گفتم ز خود سیرم بیا پیشم مکن پیرم ولی باور نمی کردی
دیدی گفتم تموم عمر بدنبال تو میگشتم ولی باور نمی کردی ولی باور نمی کردی
روزگاریست که حقیقت هم لباسی از دروغ بر تن کرده است
و راست راست توی خیابان راه می رود
عشق نشسته است کنار خیابان , کلاهی کشیده بر سر و دارد گدایی می کند
و مرگ , در قالب دخترکی زیبا , گلهای رز زرد می فروشد
زندگی , در لباس افسر پلیس , برای ماشین های تمدن سوت می زند
و شادی , در هیئت گنجشکی کوچک , توی سوراخی در زیرشیروانی ,
از ترس گربه خشونت , قایم شده است
و آدم ها , همان قورباغه های سرگردان مرداب تنهایی هستند
که شاد از شکار مگس های عمرشان شب تا صبح غورغور می کنند
هميشه همينطور است....
يکي مي ماند
تا روزها و گريه را حساب کند
يکي مي رود
تا در قلبت بماند تا ابد....
اشک هايت را پشت پايش بريزي
رسم روياها همين است.....
که تنها بماني با اندوه خويش
روزها و گريه ها را
به آسمان خالي ات سنجاق کني
بايد باور کني که بر نمي گردد....
که بگويي چقدر شب ها سر بي شام گذاشته اي
تا بتواني هر صبح
با يک شاخه گل ارزان
منتظرش بماني......
گلی میمیرد تا عشقی بوجود اید و پس از مدتها عشق میمیرد ت نهالی سبزشود در این صورت ای گل
باطراوت زیبا برای همیشه پژمرده و پرپر شو تا عشقها ابدی و جاودان باقی بمانند.
(بتو ای زیبای من که گلی هدیه کردی و من انرا پرپر کردم تا مبادا عشق اتشین ترا از یاد ببرم.)
من هنوز در حیرتم*در خوابم ایا این واقعیت است...اگر هست چه کنم چه شعری برای قلبم در وصف تو بگویم.تو که مرا به من .عشق را به قلبم.دستت را به دستم.وخودت را به من هدیه کردی.در فکرم .همه شب...........اری این واقعیت است و چه زیباست این واقعیت.........و حال در سو سوی نگاهم در نوری که از دور میتابد فقط و فقط تو را در دشت قلبم میبینم.خدای من چه زیباست زیبایی با تو معنا میگیرد.زیبایی ارزش ندارد.اری دیگر من تو را یافته ام.و تو را به قلبم سوگند که از دست نخواهم داد. و حال به تو میگویم به من خوش امدی خوش امدی تو که من و من که توام.و حالا دستانت را فشار میدهم.در کویر سینه ام تو را میکارم.تو که تنها ترینه من شده ای.و حال با بوسه ای از تو تورا به خویش محرم میکنم. و باز میگویم خوش امدی. خوش امدی.
سلامي به ارامي يك نسيم
سلامي ز عمق وجودم
سلامي ز بوي تر ياس و رز
به تو اي همه بود و نبودم
سلامي ز بيداري و كار و عشق
سلامي ز اغاز شعر. از سرودم
سلامي به قدسيت افتاب
براي حرم ورودت براي ورودم
سلامي ز جنس نفسهاي تو
كه با ان به دنياي تو در گشودم
سلامي به شادباش نخستين نگه
براي جشن ورودت به حرمم
سلامي به مي " باده ي در قدح
به همه ايامي كه با ياد تو بودم
قفل بر دهانم ،
شايد دوباره ،
دوباره،
تو را به کناره هاي داد و دريا بسپارم،
گوشه چشم عاشقي را به باران ،
شايد نه ،
به لبخندي فاصله هاي اين ،
آني ، (وهم)
طولانيتر از آني نيستند
من اما از رقص دود بر چشم مشتاقت خسته نخواهم شد
گشتن و ديدنت را کنار مي زنم
ومن
من از وصالت آغاز ميکنم
